Profilaktyka uzależnień jest jednym ze sposobów reagowania na różnorodne zjawiska społeczne, które oceniane są jako szkodliwe i niepożądane. Negatywna ocena skłania do traktowania podobnych zjawisk w kategoriach zagrożeń i podejmowania wysiłków w celu ich wyeliminowania lub choćby ograniczania. Jest wiele różnych procedur przeciwdziałania zagrożeniom. Profilaktyka różni się od innych sposobów przeciwdziałania, z tym, że jest czynnością uprzedzającą, że podejmowana jest zanim takie groźne zjawiska się ujawnią lub rozprzestrzenią, a ich dolegliwość wymusi dopiero zastosowanie bezpośrednich środków zaradczych. Zadaniem działań profilaktycznych jest przeciwdziałanie zagrożeniom, których wystąpienie lub spotęgowanie w przyszłości wydaje się bardzo prawdopodobne. Powszechnie uważa się, że skuteczna profilaktyka jest bardzo dobrym sposobem hamowania rozwoju lub ograniczania skali zjawisk uznanych za niekorzystne i dolegliwe społecznie. Profilaktyka polega na przedsięwzięciu środków ostrożności w obliczu antycypowanych zagrożeń. Z tego powodu jest znacznie bardziej opłacalna niż kosztowne działania zaradcze konieczne w sytuacji, gdy zaskakująco wzrasta skala wcześniej nie dostrzeganych lub bagatelizowanych niepożądanych zjawisk. W potocznym znaczeniu termin ‘profilaktyka uzależnień’ odnosi się do działań zmierzających do tego, aby obiekt działania zarówno nie nabywał cech ocenianych jako negatywne, jak i nie tracił cech ocenianych jako dobre. Za każdym razem podłożem decyzji jest system wartości wyznawany przez podejmujących działania. W każdym przypadku podjęcia decyzji o wprowadzeniu działania o charakterze profilaktycznym ‘sprawca’ musi jednoznacznie rozstrzygnąć, co jest celem jego działania, jaki zestaw aktualnych i potencjalnych cech obiektu uznaje za wartościowy i w związku z tym podlegający ochronie, oraz jakie nowe, prawdopodobne cechy obiektu ocenia jako niekorzystne i dlatego przyjęciu takich cech przez obiekt będzie starał się swoim działaniem zapobiega. Termin profilaktyka używany jest w socjotechnice, nauce podejmującej zagadnienia praktycznego zastosowania wiedzy socjologicznej.
Archiwum kategorii ‘Bez kategorii’
Trochę o profilaktyce uzależnień.
wtorek, 9 Listopad 2010Kilka zdań w temacie narkomanii.
wtorek, 9 Listopad 2010Intensywne przemiany minionej dekady spowodowały pojawienie się w Polsce nowych problemów społecznych. Wśród nich bezrobocia, bezdomności i biedy, które w poszczególnych regionach i gminach Polski mają bardzo różne nasilenie. Kondycja ekonomiczna gminy stanowi bardzo istotny kontekst dla współwystępowania wielu problemów społecznych, miedzy innymi nadużywania substancji psychoaktywnych. Tu jednak warto podkreślić, że przejęty z krajów zachodnich stereotyp kojarzący nadużywanie substancji (alkohol, narkotyki warszawa) z biedą i przestępczością nie nie zupełnie pasuje do polskiej rzeczywistości, zwłaszcza wtedy, gdy patrzymy na rozpowszechnienie konsumpcji substancji psychoaktywnych w grupach młodzieży. Zachowania takie jak spożywanie alkoholu i eksperymenty z narkotykami – podobnie często podejmuje młodzież z domów o niskim statusie ekonomicznym i edukacyjnym, jak młodzież z domów o statusie najwyższym. W przypadku tej drugiej grupy rozpowszechnienie spożywania substancji psychoaktywnych bywa nawet wyższe. Lata dziewięćdziesiąte zapoczątkowały intensywny przepływ tak zwanych zachodnich stylów życia, które w istocie sprowadzają się do wzorów konsumpcji. Istotnym instrumentem ich promocji była i jest reklama. Przed zmianą polityczno-gospodarczą reklama w Polsce była generalnie nieznana, tym większy mógł być jej wpływ na przeciętnego Kowalskiego, który potrzebował czasu, aby nauczyć się traktować treści reklamowe z dystansem. Reklama napojów alkoholowych, w zwłaszcza piwa, mimo że prawnie zabroniona, wszędzie obecna, podbiła młode pokolenie. W krótkim czasie stosunek społeczeństwa do piwa, kojarzonego w reklamach z życiem na luzie, modnymi ubraniami i seksem, zmienił się niemal rewolucyjnie. Piwo, które kiedyś było symbolem pijaństwa w obskurnych budkach i w krzakach, stało się trwałym elementem modnego stylu życia. Zmiany polityki wobec – narkomania warszawa – poszły w całkowicie odmiennym kierunku. Problem narkomanii ‘wybuchł’ w kraju na początku lat ’80, kiedy to na fali krótkotrwałej wolności słowa dyskutowano sprawy, na które wcześniej istniał zapis cenzorski. Wtedy został zdefiniowany jako problem młodzieży, która ucieka od zakłamanego świata dorosłych w wizje, jakie daje narkotyk. Zwieńczeniem wysiłków grupy walczącej o ograniczenie zjawiska narkomanii było uchwalenie w ’85 roku ustawy o zapobieganiu narkomanii. Podstawowym celem ustawy było prawne umocowanie lecznictwa dla narkomanów i określenie zasad zapobiegania rozwojowi zjawiska. Ustawodawca (jako jeden z nielicznych w owym czasie na świecie) nie przewidywał karania za posiadanie narkotyków. Wbrew prognozom przeciwników takiej regulacji prawnej fakt, że posiadanie narkotyków nie było penalizowane nie spowodował wzrostu rozpowszechnienia narkomanii w kolejnych latach. Dane epidemiologiczne wskazywały wyraźnie na pojawienie się trendu spadku zjawiska.
Jaki lekarz rodzinny?
poniedziałek, 8 Listopad 2010Robert Rutkowski posiada wszystkie możliwe uprawnienia do prowadzenia psychoterapii, w każdym zakresie. Warto dowiedzieć się, jaką spelicjalizację ma lekarz, którego zdecydowaliście się wybrać. Lepiej też decydować się na lekarza sporym doświadczeniem, mającego dobry kontakt z dziećmi – dzieci są trudniejszymi pacjętami niż dorośli. Lekarz pierwszego kontaktu najczęściej utożsamiany z lekarzem rodzinnym jest osobą, od której rozpoczynamy opiekę nad pacjentem. To on podejmuje decyzje o całym leczeniu: on udziela pierwszej porady, w razie konieczności kieruje pacjęta do specjalisty, jakim jest np. terapeuta Robert Rutkowski, na badania i zabiegi oraz do szpitala i do sanatoriów. W powszechnej opinii pojęcia lekarz rodzinny i lekarza pierwszego kontaktu są stosowane zamiennie.
Jednak nie są synonimami. Lekarz rodzinny to lekarz posiadający specjalizację z midycyny rodzinnej. Może on pracować jako lekarz pierwszego kontaktu. Lekarz pierwszego kontaktu niekończenie musi być lekarzem rodzinnym (czyli posiadać specjalizację z medycyny rodzinnej), ponieważ może być lekarzem ogólnym albo internistą czy np. Kardiologiem ( czyli mieć specjalizację inną niż medycyna rodzinna), Może też nie mieć ani jednej specjalizacji, czyli najprościej mówiąc mieć tytuł lekarza medycyny.